En
Galicia hai unha morea de festas e de costumes, así como de
supersticións, pero a min a festa que máis me gusta dentro das que
hai (o Magosto, a Matanza, o Entroido, Os Maios, A Rapa das
Bestas…) é San Xoán.

O
LUME
Acéndense
lumeiras que son as protagonistas auténticas da noite de San Xoán,
e arredor delas transcorre a festa. Son moitos e variados os nomes
que reciben: fogueiras, cacharelas, lumeiras, luminarias, etc.
Arredor da fogueira comeza a festa, con bailes dos mozos e mozas que
xiran ó seu redor. Tamén é costume saltar por riba do lume. Saltar
o lume equivale a unha forma de liberación de todo mal, é bo contra
o feitizo, o meigallo ou mal de ollo; é unha forma de queimar os
males ou de espantalos. O lume non só prevén, senón que tamén ten
propiedades curativas; doenzas en xeral ou enfermidades da infancia
poden ter solución nesta festividade.
A
AUGA
A
auga, como o lume desempeña un papel simbólico-ritual na festa do
San Xoán. A aparición de ambos elementos en harmonía, pese a súa
aparente incompatibilidade, foi xa xustificada na antigüidade, en
función de que ambos son fundamentais para o mantemento da vida. En
xeral tódalas augas, agás as do mar, vencéllanse ó feminino;
asociándose en moitas lendas a auga á muller. Normalmente, a auga
utilízase na noite e amañecida do San Xoán para rituais
purificadores relacionados co lavado do corpo. O orballo cobra
relevancia por estar asociado ó mundo vexetal e dise que é bon para
previr de males ó gando.
Ron Ninón Janeiro Schneider Am Kolke
Alumno de 1ºBac. C
No hay comentarios:
Publicar un comentario